Vast gemetst

Voor de eerste keer heb ik muurvast gezeten. Letterlijk, alsof aan de grond genageld. In beton gegoten.

Ik reed vanaf Sanlucár de Barrameda richting Sevilla want er was geen weg over te rivier voor de eerste 100 km.

Sanlucár is trouwens geweldig interessant, heb ik in Sevilla ontdekt. Ferdinand Magellan is hieruit exact 500 jaar geleden vertrokken voor de eerste zeilreis rond de wereld, in het najaar van 1519 is hij vertrokken in opdracht van de Spaanse ( Castilliaanse) koning Carlos I om een route te vinden naar de Molukken, de specerijen-eilanden. Het Suez-kanaal was er niet, en de oostelijke route via Afrika werd gecontroleerd door de Portugezen. De optie die onderzocht werd was die via het Westen. Daar had Columbus al een poging gedaan, maar had zich blijkbaar tevreden gesteld met de ontdekking van de Amerika’s. De koning verzamelde alle wetenschappers, de meest moderne technologie van het moment en vond een gek om die reis te leiden. Van de 270 man op 5 boten, zijn er 18 die met 1 schip terug in Sevilla zijn aangekomen. De eerste mensen die ooit rond de wereld hebben gezeild. Ja, ik beken, ik hou van geschiedenis.

Dus ik reed langs de rivier Guadalquivir, richting het noorden op zoek naar een oversteek, al had ik daar digitale kaarten voor en was die weg door mensen aangelegd…

Op een gegeven moment werd de grindweg die al in slechte staat was nog een stap slechter. Het werd een natte modderweg. Iets verderop zag ik sporen van een of andere vrachtwagen die zich helemaal had klemgereden. Voor mij lag helaas hetzelfde scenario klaar. Ik had nog nooit zo’n plakkerige modder beleefd. Niet enkel zakte mijn fiets met de volledige band tot aan de velg in de modder, het ergste was dat de modder zo geweldig plakte dat de spatborden volliepen met modder en over hun hele lengte de banden blokkeerden. Dat, bij alle vier mijn wielen. Dus ik zat vast, en omdat ook mijn wielen niet draaiden, ging mijn motor in veiligheid. Met alle macht en met loodzware schoenen duwde ik de fiets naar een stukje gras in de hoop daar de fiets wat boven het oppervlak te houden en te kunnen verder gaan. Ik deed de hele tijd niks anders dan met een lepel alle modder van tussen mijn banden, spatborden en remmen wegscheppen, maar een meter verder was alles weer volgeplakt. Ik dacht, het droogt wel op en brokkelt dan af, maar het omgekeerde was waar, hoe meer het droogde hoe minder het mee gaf. Zowat 2 uur heb ik gedaan om een 50tal meter heen en dan terug te keren. Ondertussen zat de modder ook nog eens overal. Dat is uiteraard maar een peulschil vergeleken met de ontberingen van Magellan’s bende.

Zulke onverwachte plotwendingen geven steeds wat spanning. Je dagplan moet je herzien, al is dat met mijn heel vage dagplannen slechts klein bier. Waar ik me meer zorgen in maak is de impact op mijn materiaal. De motor, de fiets en trailer op hun geheel. Plots spelen er zoveel krachten op in, op allerlei ongebruikelijk manieren, dat ik nadien steeds mijn zintuigen tijdens het rijden op scherp zet, is er een nieuw geluid bij gekomen, reageert de motor anders,….?

Dat was ook helaas het geval. De modder bleef nog lang haperen en de motor ging kort daarna nog regelmatig in veiligheid, waardoor ik maar een derde van het vermogen kon gebruiken. Al ziet het er ondertussen naar uit dat de fiets daarvan genezen is!

Dag 1

Hoe langer mijn reis duurt, hoe iconischer dag 1 lijkt te worden. Ondanks bijna 300 dagen onderweg, lijkt die eerste precies nog geheel gedetailleerd te zijn opgeslagen.

Ik werd licht nerveus wakker in een leeg appartement. Het was leeggehaald om te verhuren, de verhuur was geregeld, en ik had al iets vroeger gepland te vertrekken, waardoor ik nu als het ware wat illegaal in mijn eigen appartement verbleef. Ik had het vertrek opgeschoven naar maandag 1 april, want de dag voordien was het doopfeest van mijn neef Damien’s dochter. Aangezien de hele familie bij dat soort gebeurtenissen verzameld wordt, is dit een uitstekende wijze om iedereen ‘tot ziens’ te zeggen.

Maandag 1 april iets voor tienen. Mijn fiets met trailer paste in de garage, aangezien ook die zo goed als leeg was gehaald, mijn ouders en wat buren waren present om me uit te wuiven. Vanzelfsprekend had moeder nog een potje gemaakt voor de middag. En papa had heerlijke ‘lukken’ gebakken. Er was toch sprake van heel wat emoties tijdens het vertrek, niemand had er een idee van wat ik tegemoet ging, ook ik niet, het enige verschil was dat ik er voor gekozen heb.

Toen was mijn plan om langs de kust te blijven rijden, de zee aan mijn linkerkant houden, net als ik nu in Spanje en Portugal doe.

Voor de eerste dagen, de eerste 100tal km was het nog allemaal bekend terrein. De route vertrok net hetzelfde als die om naar mijn werk te rijden, zoals ik tot een week daarvoor nog deed. Een dik half uur later sprong ik ook effectief nog eens binnen in de jachthaven, waar ik de 10 jaar daarvoor gewerkt had.

Omdat het allemaal bekend terrein was, leek de reis ook heel zachtjes te beginnen, alsof het dagelijks leven van nu en dat van een week geleden met een ‘flou artistic’ in elkaar overvloeien.

Ik had nog niet veel getest, ik heb 1306km op de teller van mijn motor, maar het grootste deel was met een vervangfiets en een tijdelijke trailer, omdat geen van beide klaar was. Dus de echte test was tegelijk ook de reis. Het prototype was het model dat zich ging moeten bewijzen.

Vele eerste keren.

Ergens in Knokke-Heist vlak bij de Nederlandse grens hield ik een plaspauze en viel mijn fiets voor een eerste keer omver. Dat gaf me onmiddellijk een inzicht in de stabiliteit van mijn prototype. En het was zeker niet de laatste keer.

Wat ook vrij snel opviel waren de reacties, die toen startten en in elk land voort zou duren. Mensen die stoppen om te kijken. Spontane glimlachen en gefronste wenkbrauwen die op gezichten trokken. Automobilisten die bemoedigend hun duim in de lucht staken.

Een eerste serieuze hindernis was het veerpont Breskens – Vlissingen, waar de lengte en breedte net iets buitenmaatser bleek dan de standaard fietsdoorgangen. Gelukkig kreeg ik wat assistentie, want het manoeuvreren had ik nog niet onder de knie.

Deze overzet, de Schelde over, gaf onmiddellijk een gevoel van vakantie en leek een eerste belletje te doen rinkelen.

Iets verderop lagen de Deltawerken, wat een indrukwekkende bouwwerken, je lijkt als het ware in volle zee te fietsen. Ook mijn eerste serieuze panne leek al onmiddellijk voor deze dag gepland te staan.

Bij een ruime bocht om van een fietspad de baan te midden van de zee op te draaien, werd ik opgeschrikt door een hels kabaal en stond ik plots stil. Eerlijk gezegd was er sprake van een lichte paniek. Een ‘hoe-is-dat-nu-in-godsnaam-mogelijk’-momentje. De spaken van de wielen van mijn trailer waren losgekomen, en aan één kant hebben 2 spaken de binnenband doorboord. Dus platte band en wielen die kompleet scheef liepen. Gelukkig zat ik in niemands weg en kon ik de band herstellen, en alle spaken van beide wielen zo goed mogelijk opspannen. In theorie wist ik hoe dat zat, maar in praktijk had ik het nog nooit gedaan. Het heeft me waarschijnlijk wel een uur tijd gekost om alles weer rijklaar te maken. 2 gevoelens kwamen hierbij vrij. Enerzijds een kleine angst, want stel dat dit de trend van de reis wordt, stel dat het toch geen spetterend idee was om zomaar zo’n avontuur te beginnen… anderzijds was er een beetje trots. Een hindernis, een panne die netjes werd opgelost. Ik had voor de nacht al een plek geregeld via Cs of ws. Maar door deze panne, ging ik er niet geraken.

Het voordeel van ws – waar ik op dat ogenblik nog geen enkele ervaring mee had- was dat er vaak telefoonnummers bij staan, wat het makkelijker maakt, of in elk geval directer, om hosts te contacteren. Op die manier kreeg ik heel snel antwoord en een plek voor de nacht aangeboden. Ik kreeg een heel appartement aangeboden, dat normaal gezien als B&B wordt verhuurd, maar voor fietsers via warmshowers beschikbaar werd gesteld. Op die manier kon ik de eerste dag in alle rust tot een einde laten lopen.

Tijdens die hele dag ben ik ook waarschijnlijk 10 keer, of 20 keer gestopt om mijn gerief anders te steken, of mijn lading te herorganiseren, omdat er iets sleepte of teveel lawaai maakte, of na een putje in het wegdek was verplaatst.

Ook al je zintuigen staan op scherp, ook nu nog. Je luistert naar de geluiden die je trailer en fiets maken, je voelt de trillingen, en je probeert steeds de oorzaak er van te vinden…

Even terug in het gewone leven.

Een dikke maand voor de jaarwisseling besloot ik met de kerstperiode terug naar huis te vliegen en vrienden en familie te verheugen met mijn aanwezigheid en reiservaringen.

De vlucht vinden was het makkelijkst, wat een grotere uitdaging werd was een plek vinden om mijn fiets veilig achter te laten. Via mijn favoriete kanaal, warmshowers, stelde ik mijn vraag gelijktijdig aan enkele inwoners van Malaga. Vrij snel kreeg ik bevestiging dat ik mijn fiets bij José kwijt zou kunnen. Met deze hindernis genomen, was de weg vrij naar een kerstvakantie aan de Belgische kust. Om wat speling te hebben, besloot ik een dag eerder naar daar af te zakken om te zien of mijn fiets er wel degelijk binnen geraakte. En dat lukte… al moest de kar leeggemaakt en de wielen uitgehaald worden om door het deurgat te passen. Na deze uitdaging stelde zich een nieuwe prioriteit: mijn was doen. Zelfs voor een mannelijke soloreiziger is de was soms een prioriteit.

Het zou duidelijk zonde geweest zijn om thuis te komen en me in de zetel van het ouderlijk huis te nestelen. Onvermijdelijk was dus het omgekeerde snel werkelijkheid. De werkelijkheid die er heeft aan bijgedragen dat ik op mijn fiets gesprongen ben. De werkelijkheid van de volgestouwde agenda. Mijn ouders die zich al verkneukelden op mijn thuiskomst, moesten het iets vaker met mijn afwezigheid stellen dan ze waarschijnlijk hadden gehoopt.

Niet enkel entertainment was voorzien, aangezien ik al eens graag een extra centje verdien in de horeca, had ik zonder te moeten aandringen 6 dagen werk voorgeschoteld gekregen. Om tijdens die drukke feestdagen tot rust te komen😉, ging ik enkele dagen bij traiteur de Coqotte gaan werken.

Daarnaast stond er ook nog een avontuurlijk uitstapje naar de Vogezen met mijn broer en enkele van mijn beste vrienden. Hun enthousiasme om even zonder vrouw en kinderen op avontuur te gaan, ontging me wat. Wat niet wil zeggen dat er niet meer als voldoende redenen waren voor enthousiasme. Daarnaast had het rudimentaire buitenleven van dat weekend verrassend veel gelijkenissen met mijn huidige ‘dagelijkse’ leven. Enkele avonden zonder stromend water, elektrische stroom of gsmontvangst, waren nu niet onmiddellijk uitzonderingen, de laatste 8 maanden.

Na 8,5 maanden uit het hamsterwiel te zijn gestapt, lijkt het erop dat het nog sneller draait dan wat ik achter liet. Iets anders wat me opvalt, dat viel me ook al op telkens ik ergens zonder fiets onderweg ben, is dat het verschil tussen mét indrukwekkende fiets en zonder, gigantisch is. Zonder fiets ben ik maar een gewone sterveling, mét die fiets is dat een heel ander geval😀. Met die fiets zit ik overduidelijk in een of ander avontuur. Zonder fiets zakt dat avontuur onmiddellijk in elkaar. Bij mijn uitstapjes in België, zaten de gesprekken verrassend snel weer op het dagelijkse spoor. Na enkele nieuwsgierige vragen over het avontuur, keert het gesprek al snel naar dagelijkse bezigheden.

Het dagelijkse leven dobbert gelukkig gewoon voort.

Het dagelijkse leven dobbert gewoon gelukkig voort.

Tot binnenkort.

Hoe sterk is de eenzame fietser die kromgebogen over zijn stuur tegen de wind zichzelf een weg baant?

( was al eerder gepost, maar blijkbaar verdwenen🤔)

Eerder…

Ik zit nu aan mijn vijfde land ( Zweden), en ik ken geen Zweeds en ben hier slechts één keer geweest. En dat was een citytrip in Stockholm… in het verkeerde seizoen…. Toch wordt je hier én telkens in de vorige landen zo goed geholpen.

Ik heb nu reeds twee maal een breuk gehad aan het frame van mijn trailer en eigenlijk leken het telkens ‘einde-van-de-reis’-situaties. Toch lukte het telkens heel snel -met hulp die vaak verbazend dichtbij was-, om het probleem op te lossen en enkele uren later weer en route te zijn.

De droom van de eenzame fietser

Misschien komt die hulpvaardigheid en gastvrijheid uit een wens die heel diep in heel veel mensen schuilt, de wens om het gewoon af te bollen. De meeste mensen hebben een soort nieuwsgierigheid naar het gevoel dat zo’n eenzame fietser ervaart. ‘Jaloers’ heb ik ook al vaak horen vallen, al lijkt me dat zo’n negatief woord. Ik kan de zaak natuurlijk vereenvoudigen en zeggen dat het enige wat je nodig hebt om te vertrekken, enkel wat lef is, want voor mijn reis heb je zelfs niet veel geld nodig.

Enkele weken geleden…

Ik kwam onlangs een minder vastberaden fietser tegen, van pensioenwaardige leeftijd. Hij had net het fietsreizen ontdekt, maar in Barcelona, deze zomer, werd zijn hele hebben en houden gepikt, waardoor hij nu met mondjesmaat zijn hebben en houden weer aan het opbouwen was. Hij had het over zijn uitdaging van het alleen reizen. Ik had daar graag verder met hem over uitgeweid, maar mijn Spaans rijkt niet ver genoeg, dus bleef het gesprek bij het technische. Want hij was waarlijks onder de indruk van mijn fiets. Hij was zelf al op zoek gegaan naar dergelijke systemen, maar was telkens op onwetende fietsenmakers gebotst, die hem vertelden dat wat hij wou, en wat ik deed, onmogelijk is. In zijn levendige ogen zag ik de emoties diep reiken toen hij zag dat waar hij van fantaseerde, ook echt kon gemaakt worden!

We praatten lang en een van zijn misvattingen, die ik wel vaker hoor was, ‘waarom steek je er niet gewoon een dynamo in om je batterij op te laden.

Ik ga hier even technische dingen proberen uitleggen voor mensen die er weinig kaas van hebben gegeten

Hij zag zichzelf al een paar dynamo’s in serie schakelen om zijn batterij bij te laden. En zoals vaak – en zeker in een andere taal- moet ik met handen en voeten uitleggen dat het helaas zo niet werkt. Je kunt niet zomaar enkele dynamo’s installeren en hopen dat de elektriciteit gratis wordt…

Een dynamo? Je weet wel dat rotding aan die je in het donker tegen je voorband klikt om je licht te laten branden.

Of beter, ja het werkt, maar het brengt niks op. Je zult inderdaad je batterij opladen. Maar door die dynamo’s zul je ook veel harder moeten trappen. De energie die je zo denkt op te wekken, komt eigenlijk direct uit je benen. Je zult een volle batterij hebben, maar je zult veel sneller moe zijn. Dus al bij al zul je niet verder geraakt zijn.

Of anders gesteld, ja dat werkt bij mij. Ik heb een elektrische rem, daarbij wordt mijn motor een dynamo wanneer ik mijn rem aantrek. Zo remt mijn motor, en laadt mijn batterij een beetje op. Waarom is die dynamo dan geen goed idee, stel je gebruikt hem enkel bergaf? Wel dat zou werken, maar dat gewicht moet je je wel continu meenemen, ook bergop en op de vlakke stukken.

We praatten meer dan een uur lang, waarna ik voor mezelf kon vaststellen dat mijn Spaans weer opgefrist was!