Auteur: Benoit Vanden Haute

De telefoon was foetsie

Mijn reis is voorlopig stopgezet, wegens de coronapandemie, gelukkig zijn de verhalen nog niet uitverteld!

Het was in de oude rivierbedding van Valencia, waar een prachtig park werd aangelegd, nadat de rivier buiten de stad werd omgeleid. In deze groene ader door de stad was het dat vele locals de geneugten van zowel sport als siësta zich lieten welgevallen. Het is daardoor ook een plek waar de kunstenaars van het ontvreemden, de vingervlugge vakmensen van de kleine criminaliteit hun ambacht uitoefenen. Ik, de ervaren reiziger, bewust van zijn hebben en houden en van zijn omgeving. En toch is een van die vakmensen me te snel af geweest, plots was mijn telefoon spoorloos. Omdat ik -al zeg ik het zelf- vrij goed georganiseerd ben had ik bijna onmiddellijk gemerkt dat het toestel me ontbrak – dat het toestel een verlengstuk van onze duim is geworden zal er ook wel mee te maken hebben. Ik had mijn gastheer nog niet ontmoet en plots zat ik daar zonder communicatiemiddelen.

Hoe het gebeurd is, is me een raadsel, ik had me eerst in het gras gezet, en daarna was ik naar een bankje verhuisd om mijn boterhammen op te eten. Ergens daartussen moet mijn telefoon onbewaakt gelegen hebben, en was er iemand die dacht er iets mee te kunnen doen. Maar die iemand heb ik niet gezien. Ik sprak onmiddellijk een passant aan, met de vraag mijn telefoon te bellen, maar die was afgesloten, daardoor was ik zeker dat ze met opzet was ontvreemd.

Ik trok naar een cafeetje waar ze WiFi hadden, zodat ik via mijn iPad kon communiceren met Alfredo, mijn host in Valencia en via Google mijn telefoon kon traceren en blokkeren. Toen mijn host na zijn werk naar hetzelfde café kwam, besloten we een melding bij de politie te doen. Ik werd vriendelijk geholpen al was er wel heel veel geduld voor nodig. Er waren 2 bedenkingen, ten eerste als ik het IMEI nummer doorgeef en ze blokkeren het, kan men mijn telefoon/ gegevens niet meer gebruiken. En bedenking 2 was: die telefoon zie ik nooit meer terug.

Mijn oude telefoon, die als reserve diende, maar waarvan het scherm volledig gebarsten was, liet ik daar herstellen en werd weer in gebruik gesteld. Ik had de oude telefoon vooraan in mijn stuurtas zitten, met in het achterhoofd, als ik ergens word lastiggevallen, kan ik die gsm afgeven in de hoop niet verder lastiggevallen te worden.

Beide bedenkingen over mijn gestolen telefoon bleken fout. Plots, na enkele maanden kreeg ik een e-mail van de Valenciaanse politie dat ze mijn telefoon teruggevonden hebben… ik was toen in de buurt van Cádiz. Dankzij Marc, die wel een mondje Spaans spreekt😉, en Alfredo, mijn local in Valencia, en daarbovenop heel wat documentjes, kon Alfredo mijn telefoon oppikken in het politiekantoor. Op dat ogenblik was ik bij Jens, ergens in een klein dorpje in het zuiden van Spanje, toen ik hem over de situatie sprak, bood hij me aan het koerierbedrijf waar hij dagelijks mee werkt daarvoor in te schakelen. Bij deze stuurde Jens een koerier naar Valencia om het pakketje op te pikken, maar eerst was de koerier te vroeg en dan was ie te laat, waardoor er een weekend was gepasseerd alvorens het pakketje werd opgepikt, ik had ondertussen alweer voor de weg gekozen, want het was mooi weer. Op dit ogenblik was de telefoon geen prioriteit meer. Die was gedegradeerd nadat Alfredo op mijn vraag had gekeken of het originele sd- kaartje er nog in zat, dat kaartje met 1200 foto’s van mijn reis. Dat bleek er niet meer in te zitten.

Ik had verder op mijn route contact met iemand in Portimao, en Jens was zo vriendelijk de telefoon nog eens door te sturen naar Portugal. Ik zou bij Alexandre blijven via couchsurfing. Helaas kon ik er in het centrum van de stad mijn fiets niet kwijt, dus hebben we samen iets gegeten, kreeg ik mijn telefoon mee en heb ik wat verder in de duinen mijn tentje opgezet.

De grootste verrassing was natuurlijk, hoe mijn telefoon er uit zou zien. Dat bleek een grote teleurstelling, het blokkeren via Android en via de politie heeft de nieuwe eigenaar er niet van weerhouden het gewoon te gebruiken. Wat ik terugkreeg was een gebruikte telefoon, ook het hoesje dat er rond zat was er niet meer. Deze banale operatie kwam uiteindelijk tot stand dankzij voortreffelijk internationaal teamwerk!

Het keerpunt

Er is een duidelijk punt waar mijn hele trip veranderde. Er is 1 plek dat synoniem is voor mijn terugkeer, voor het einde van dit deel van de reis. Ik noem dit het einde van dit deel van de reis, omdat ik het op dit ogenblik zie als een pauze van mijn reis. Het einde van een jaar testen. En net als in het ware leven, waar ik nog steeds niet weet wat ik wil worden als ik groot ben, weet ik in hemelsnaam niet waarheen ik het wil met deze reis, of althans met het vervolgdeel. Er zijn zoveel mogelijkheden. Één van de opties waarmee mijn hele idee gestart was – maar dat niet is doorgegaan – is het meenemen van een piano, en nu na maanden zonder piano, begint het gemis urgent aan te voelen.

Jawel het einde komt in zicht. Waar ik in een van de vorige blogpost een samenloop van omstandigheden beschreef, die een somber licht wierp, heb ik beslist naar huis te keren. Die beslissing viel tijdens de langste stop tot nu toe, wachtend op een onderdeel om weer te kunnen bewegen. Door een foutje bij de betaling is deze pauze een ruime quinzaine geworden. Ik vertoef voor een derde weekend op rij in deze gezellige camping in Nazaré.

Het was eigenlijk denkbaar dat de kans dat ik zelf de beslissing zou nemen heel heel klein was. Er zijn veel te veel factoren waar ik geen invloed op heb, maar die wel de beslissing om te stoppen zouden doorduwen. Iets met de huurder zoals nu het geval is, materiaalpech, ziekte of ongeval, bij mezelf of in mijn directe omgeving. Misschien was het daarom ook een gemakkelijke beslissing, omdat ik ze zelf niet echt moest maken. Is het niet gewoon eenvoudiger wanneer de beslissingen voor jou gemaakt worden?

Ik wou absoluut zonder einddatum vertrekken omdat ik wist dat wanneer een einddatum vastgelegd wordt, de laatste maanden daardoor gecompromitteerd worden. En je daardoor – dacht ik – moeilijk ten volle nog kunt genieten van de reis zelf. Omdat allerlei praktische en bureaucratische ongemakken beginnen op te spelen, zoals een inkomen vinden, een nieuwe elektriciteitsleverancier vinden en zo verder. Nu de beslissing is gevallen kan ik alleen maar vaststellen dat ik daarin gelijk heb gehad. Waar ik het hopelijk wel verkeerd heb, is dat ik verwacht nog volop te genieten.

Er is een ander keerpunt, een radicaler keerpunt. Een pandemisch keerpunt. Toen ik mijn tentje opzette, hier op de camping, was het Corona virus nog een ver-van-mijn-bed-show. Het was zoals het sars of een stevige griep, namelijk iets wat voor mij enkel bestond in een nieuwsbulletin. Ondertussen volgde ik de persconferentie die België platlegde. Werd Italië en het Spaans Baskenland afgesloten. Als restaurants op mijn route zullen sluiten, zal het moeilijk worden, met mijn ene gasvuurtje. En hoe zullen de gastheren en -vrouwen van Couchsurfing en warmshowers reageren? Neem je een wildvreemde reiziger in huis, nu er een virus ronddoolt dat alle aandacht opeist? Mijn onderdeel is er nog niet en mijn fiets is dus ook nog niet mobiel. De situatie daarentegen verergert met de dag. En zelfs steeds meer Europese binnengrenzen gaan dicht.

Als ik al iets verwachtte van deze reis, dan was het dat ik zou terugkomen met een plan. Met één plan. Ik hoopte met deze reis iets te bereiken dat op zijn minst tot een plan zou gekneed kunnen worden. Niet dus. De uitkomst is onveranderd, namelijk tientallen plannen, waarvan de meeste de broedplaats niet zullen verlaten. Oh ja, ik wil iets gaan studeren. Maar ik heb geen idee wat. Als ik iets neem wat ik al goed kan, bijvoorbeeld talen, dan heb ik schrik dat ik me teveel zal vervelen, als ik iets kies waar ik niks van ken, zal dat een stuk boeiender zijn, maar wat dan??

Hoe is het mogelijk?? Een jaar lang én een zee van tijd! Velen zullen me daarom benijden. En toch kan ik nog niet met een plan afkomen. Maar ach, wat maakt het uit, het ontbreekt me al heel mijn leven aan een eenduidig plan. Zelfs deze reis was gebaseerd op wat je nauwelijks een plan kan noemen, het was een potloodlijn op de kaart van Europa. Dus zal ik mijn potlood nog eens slijpen en wat krullen in mijn dagboek zetten, dan heb ik weer wat te volgen tot aan mijn volgende schets.